„W tej sytuacji Kacprzak i Pietras zrezygnowali z wejścia do ,pitala. Nie była to operacja, którą mogły wykonać tylko dwie i s, »by. Człowiek, który uciekł z pościgu w Końskowoli i mocno spóźniony dotarł wreszcie do Warszawy, aby zawiadomić kolegów, co się stało, był zbyt przestraszony, aby jeszcze uczestniczyć w odbiciu Lolka. Zresztą nawet trzech ludzi nie gwarantowało wyliczonych przez Pietrasa pięciu procent szans.
Minęły dwa dni. Skompletowała się nowa czwórka. Oczywiście Pietras i Kacprzak w dalszym ciągu pełnili funkcję trzonu wyprawy. Tym razem do szpitala dotarli bez przeszkód. Z automatami pod ubraniem minęli portiernię. Zatrzymano ich na K Kodach i poproszono o przepustki. Wydobyli broń. Kacprzak i jeszcze jeden z nich trzymali na muszce obstawę na dole i na schodach. Pietras z drugim kolegą wpadli do pokoju, gdzie leżał I olek. Dwaj pilnujący go funkcjonariusze bez słowa oddali bron i pozwolili nawet ogłuszyć się bez oporu. Skaczącego na jednej nodze Lolka prowadzili więc między sobą, trzymając gotowe do strzału automaty. Na dole Kacprzak zdołał już zebrać do worka zdobyczną na strażnikach broń. Trzymał jeszcze na muszce wszystkich, dopóki tamci razem z Lolkiem nie znikli w umówionym miejscu. Dopiero wtedy wyskoczył z gmachu i co sil w nogach popędził na spotkanie. Lolka ukryli u znajomego księdza w Markach pod Warszawą.“(10)