„Jako uczciwy czarodziej chciałbym dalej ciągnąć magiczne sztuczki, pobiec z nią po sklepach, sypnąć resztą gotówki, do końca dokonać tej cudownej przemiany, ale jej nie o to przecież chodziło, zresztą należało się spieszyć, bo zaraz kończył się mój motyli żywot.
L Elżbieto — powiedziałem. — To dla mnie bardzo ważne proszę mi obiecać, że pani już nigdy więcej nie pozwoli sobie na taki upadek.
— Tak bardzo panu na tym zależy
— Założyłem się sam ze sobą — odparłem. — I nie chcę przegrać.
— Postaram się, żeby pan nie przegrał.
Nie mogłem żądać niczego więcej i wstaliśmy. W drzwiach sali ukazała się para zakochanych; trzymali się za paluszki. To był Włoch z Bożeną. Ta dziewczyna pędziła jak ekspres nie zatrzymując się na stacjach. Włoch szukał stolika w kącie, ale Bożena dostrzegła nas natychmiast. Nie mogła powstrzymać zdziwienia na widok Elżbiety, którą prowadziłem jak damę mego serca; nie starała się jednak zrozumieć, dlaczego adoruję odrzuconą i brzydką kandydatkę, nie zależało jej już ha sekretariacie, uśmiechnęła się z wyrozumieniem dla ludzkich zboczeń i pobiegła za swą nadzieją.
— Ta pani już nie pracuje — zapytała Elżbieta.
— Ta pani właśnie pracuje — odparłem. Elżbieta ciągle studiowała mnie dyskretnie. Wyszliśmy przed hotel, wymachiwałem jej walizeczką, zabrzęczałem bilonem, portier usłyszał i zaraz podprowadził taksówkę. Usiedliśmy obok siebie, a ja nieśmiało ująłem rękę Elżbiety; odpowiedziała lekkim, ledwo wyczuwalnym uściskiem. Jechaliśmy tak przez miasto zszarzałe od niskich chmur, czułem ciepłe pulsowanie tej ręki, mocniejsze i szybsze, znak powracających sił. Udało mi się przelać jeszcze ilość energii dla rozdmuchania w niej życia niczym akumulator przyłączony do obcego mechanizmu, ażeby go rozbudzić i wprawić w ruch, albo ratownik w zabiegu ustausta. Czułem na sobie żywe spojrzenie Elżbiety, wiało od niej ciepłem i wdzięcznością, moje przygrzane ciałko goiło się w oczach i rozkoszowało“(15)