„Jędrzej Tucholski, Cichociemni, Warszawa 1984 r.
łem. Zbytnio widać absorbowała mnie praca nad zmianą osobowości. Nie było przecież cudownego eliksiru, jak w znanym filmie Doktor Jekyłl i mister Hyde, nakręconym według powieści Stevensona. Każdy musiał samodzielnie budować swoją nową przeszłość. Nie było to wcale ani proste, ani łatwe. Należało przecież logicznie i konsekwentnie powiązać w jedną spójną całość nowe, wymyślone fakty i zdarzenia, miejsca oraz więzy rodzinne. I wkuć to wszystko nie tylko na pamięć, ale tak, by rzeczywiście stać się nowym człowiekiem.
Pozostawiłem sobie tylko własne imię. Dawało to gwarancję, że nigdy się nie pomylę. Przyjąłem natomiast nazwisko Dulębiak, zapamiętane z jakiejś powieści. Na miejsce urodzenia wybrałem wieś położoną za Bugiem, a więc na terenach, przez które po napaści na Związek Radziecki przetoczyła się niszczycielska nawała niemiecka. Jak należało przypuszczać, wieś ta musiała niechybnie ulec zagładzie, tym samym przepadły wszystkie księgi parafialne, a mieszkańcy poginęli lub zostali rozproszeni. W swoją przeszłość wplotłem rzeczywiste fakty z prawdziwego życiorysu, zmieniając tylko miejsca, ludzi i okoliczności, stosownie do potrzeb nowej legendy.“(1)