„— To już formalności, kochany panie Raftć. Panowie komisarze po sprawdzeniu, że egzemplarze zostały wydrukowane i rozesłane, wsiądą zaraz do karety, która czeka na nich przed drukarnią, i pojadą ogłosić wyrok księciu dAiguilłon, który właśnie na szczęście, to jest na nieszczęście dla niego, znajduje się w swoim mieszkaniu w Paryżu, gdzie z nim będą mogli rozmawiać.
Rafte poruszył się nagle, aby wziąć ogromny plik papierów, który wręczył panu Flageot mówiąc
— Oto są dokumenty, o których panu mówiłem. Pan marszałek ma do pana wielkie zaufanie i powierza panu tę sprawę, z której i pan winien wynieść pewne korzyści. Dziękuję za pomoc w pożałowania godnym zatargu pana dAiguilłon z wszechwładnym parlamentem paryskim, dziękuję za cenne ostrzeżenia!
I popchnął lekko, ałe z pewnym pośpiechem, pana Flageot ku drzwiom przedpokoju.
A uwalniając marszałka, powiedział
— Prędzej, książę! Nie masz ani chwili do stracenia, jeżeli chcesz być świadkiem ogłoszenia wyroku. Staraj się, aby konie twoje wyprzedziły karetę panów komisarzy.
XCVII
DROGA NIE USŁANA RÓŻAMI
Konie księcia Richelieu szły prędzej niż kareta panów lioiiilsurzy, ponieważ marszałek wjechał pierwszy na dzieli linieo pałacu księcia dAiguilłon.“(6)