„— Profile cienia. Profile cienia. Profile...
— Aniuta, przestań!
— Dlaczego To dobry pomysł z tymi profilami. Wszyscy jesteśmy widziani przez kogoś zawsze i wyłącznie z jakiegoś profilu. Każdy na nas inaczej patrzy. Liczę, że i o mnie coś napiszesz.
— Wierz mi, Aniuta, o tobie nie umiem sklecić żadnego słowa. Przestań o tym mówić. Nie strasz mnie żadnymi przeczuciami, snami, wróżbami, pukaniem w stolik i nie malowane drewno. Mam tego dosyć. Po chorobie zamieniłaś się w histeryczkę. Ty dziś poprowadzisz ćwiczenia. Ja chociaż raz będę zwyczajnym widzem. Mam dosyć wygłupów w rodzaju padnij, powstań, czołgaj się za barykadę, dźwigaj nosze, bandażuj itp. Te dziewczyny poruszają się jak nieżywe.
— W takim mieszkaniu Chcesz, żeby łaziły po suficie Pójdziemy w teren, na miasto. Musimy zapoznać je z ulicami. Zrobimy ćwiczenia w ruinach getta, gruzy zastąpią barykady. Profile cienia... Pomyśl, ile tych cieni błąka się nad Warszawą. Nad całym światem. Profile... i po co to wszystko
Nic nie odpowiadam. Czekamy na koleżanki z patrolu sanitarnego. Wydaje mi się, że nigdy nie napiszę żadnego profilu. O nikim. Marian Co pisać o nim, gdy tak samo jest żywy... Co pisać o innych kolegach czy koleżankach Co o najbliższych. Bezsilne są wszystkie słowa.“(11)